Nederlandse Vereniging van Registerinformatici Uit de Nieuwsbrief

Referenties Home page Yeah Write World Wide Web Chamber of Commerce Amsterdam Consultants Logistiek The World Wide Web Virtual Library: Logistics Barcodes & EAN labels, interactief Logistieke Vraagbaak Year2000 Gary North's Y2K Links The Year 2000 Information Center y2k Home Page Open Profiling Standard Internet Leaders to Propose Profiling Standard Virtual Assistants Wildfire Communications Inc. WebCentric Business Services Pagoo, my smart pager Speech, voice recognition SpeechLinks FIRST BYTE - Monologue WIN32 Trial Offer

PROFIELINTERVIEW: Wim Niemans RI

Over: Niet technologisch beter maar functioneel anders, een monoloog!

Terugblik

"In 1970 ben ik begonnen. Toen was het Cobol wat de klok sloeg, dat is ook mijn achtergrond. Databases kwamen in die tijd net op. Ik viel met mijn neus in de boter en wilde overal vooraan staan. Ik werkte toen bij Philips aan een databasesysteem. Bij Computer Associates heb ik ideeën opgedaan over hoe je software op moet zetten. Er werd toen al met modules gewerkt. Tegenwoordig noem je zoiets objecten, die een eigen leven leiden. Er werd veel nadruk gelegd op het zelfstandig kunnen testen van modules, die daarna als een soort bouwsteen ingepast moesten kunnen worden in het grotere geheel. Zo wilde ik voortaan applicaties gaan ontwikkelen. Dat heeft in mijn zelfstandige periode geleid tot de ontwikkeling van voorraadsystemen, die over heel Nederland zijn geleverd. Je moet weten dat elk magazijn verschillend is. Ik heb geleerd van bevolkingsadministraties dat een persoon die geregistreerd wordt lokaliseerbaar moet zijn. Die moet je als het ware kunnen pàkken. Dat principe geldt bij goederenstromen ook. Een van mijn eerste bevindingen was dat men steeds drie stromen had: de geldstroom, de goederenstroom en de informatiestroom. Deze drie zijn ieder uitstekend lokaliseerbaar. Het probleem is echter dat ze niet synchroon lopen.
Om dat probleem op te lossen werden stickers op de pallets geplakt met daarop de benodigde informatie. Zo liepen de goederenstroom en de informatiestroom letterlijk synchroon. Zeker geen revolutionaire oplossing, maar niemand deed het toen. De goederenstroom verdeelde ik in elementaire bewegingen met als uitgangspunt dat een pallet of eenheid goed altijd ergens vandaan komt en altijd ergens naar toe moet. Als hij ergens stilstaat en niemand weet waar hij heen moet, gooi hem dan maar weg. Er is dus een bronadres waar hij vandaan komt en een bestemmingsadres waar hij naar toe moet en daartussen bewegen de goederen. De bron en de bestemming kunnen een produktielijn zijn of een magazijnadres. Het kan zelfs een minerale mijn zijn. De uiteindelijke bestemming is de klant. Door de goederenstroom in elementaire brokken te verdelen en de regel toe te passen dat zodra de goederen op hun bestemming zijn aangekomen, de bestemming weer een bron wordt, kun je de hele goederenstroom registreren. Hoe ver je daar mee gaat is afhankelijk van wat je van belang vindt. De geldstroom kun je bijvoorbeeld vanaf het drukken van de biljetten tot het innemen ervan bij de commerciële banken volgen door middel van het nummer. Maar daar zijn we niet in geïnteresseerd".

Is dit te vergelijken met work flow management?

"Nee want daarbij is het uitgangspunt dat documenten een vaste stroom doorlopen. Bij goederen is dat echter niet zo".

"Artikelen beschouwde ik als objecten die werden geïdentificeerd door een artikelnummer en waaraan allerlei gegevens gekoppeld konden worden. We praten dan over begin 1980. Toen werd er ontzettend veel ontwikkeld. In de tweede helft van de 80-er jaren is de rem erop gegaan. Toen kwam de tijd van de outsourcing. Nu zie je daarvan de nadelige gevolgen. Op dit moment, merk ik, wordt er weer meer ontwikkeld. En vooral dingen die nieuw zijn. Dus niet dingen waarvan we zeggen dat het beter is dan eerst. Het gaat om een geheel nieuwe werkwijze. Wat dat is, is moeilijk onder woorden te brengen, dat moet je eigenlijk zelf zien. Ik heb begin jaren 80 een tekstverwerker gedistribueerd, die als eerste de termen cut en paste introduceerde, knippen en plakken. Ook werd met gekleurde toetsen gewerkt, waarvan de kleur de functie aangaf. Dat vind ik innovatief. De ideeën uit die tekstverwerker heb ik later teruggevonden bij WP. Ik gebruik nu een tekstverwerker waarmee ik kan emailen, faxen, waarmee ik het internet opkan, mijn boekhouding kan bijhouden, tijd registreren, adressen bijhouden, afspraken beheren. Dit alles in één tekstverwerker die maar 900K in beslag neemt. En het pakket kost slechts 15 dollar. Dat is nu innovatief! In Californië is er een service provider die levert je een elektronische secretaresse. Dat is met gangbare technologie. Die doet alles wat een secretaresse kan doen. Die kun je gewoon toespreken middels web-telefonie. Bijvoorbeeld "Bel Piet". Wie Piet is, is in een database opgenomen. "Ze" belt Piet en zegt: Dag Piet, ik heb Wim aan de lijn, een ogenblik dan verbind ik je door. Het is daar een rage geworden. Sinds een paar dagen kun je "haar" via het internet binnenhalen en kun je je email door "haar" laten voorlezen. Dit soort nieuwe zaken zullen steeds meer beschikbaar komen. We moeten niet meer proberen om automatisering vol te gooien met technologie, maar we moeten ze gewoon anders aanpakken. Het moet nieuw worden. Er komt steeds meer software beschikbaar om dat te regelen. Ik ben op dit moment veel bezig met EDI. Er loopt al een half jaar een project in UN-verband om EDI te specificeren op basis van Java. Dan verstuur je geen tekst meer ingebed in quotes en plussen en allerlei controletekens, maar dan verstuur je een applet, gewoon een programma. Dat spreek je aan als een object en dat levert de data. Met deze nieuwe zaken krijgen de gebruikers ervan de kans om normaal te denken. Als ik de huidige tekstverwerkers bekijk dan denk ik: weg met al die moeilijke dingen, want die tekstverwerkers bieden de mogelijkheid niet aan gebruikers ervan om normaal te werken. Die zijn niet geïnteresseerd in een linkerkrulletje of een rechterkrulletje bij een spellingsfout. Als die willen faxen moet dat zonder haperen gebeuren.

Helaas is het net andersom. Dat krulletje komt zowat automatisch, maar om te faxen moeten wel drieduizend dialogen doorlopen worden. Mijn tekstverwerker stopt gewoon als ik dat wil, en komt niet met de boodschap dat er eerst nog iets afgemaakt moet worden. Gebruikers van computersystemen zijn gewend om in een keurslijf gestopt te worden. Met de nieuwe ontwikkelingen is dat niet meer het geval. De gebruiker kan eindelijk normaal doen!

Dan nog het volgende. Bij de ACM, het Amerikaanse broertje van de VRI is een publikatie verschenen over object gericht ontwerpen met derde generatie talen. Dat is heel goed mogelijk. Zij kwamen echter tot de conclusie dat zo’n omgeving teveel vrijheid gaf aan analisten en programmeurs om het op een eigen manier te doen, waardoor de hele omgeving werd verziekt. Dat is mijn ervaring ook. Ondanks een goed basissysteem, word het door het vele onderhoud door programmeurs die zich niet aan de afspraken houden toch een slechter systeem. Dat ligt niet aan de ontwikkelomgeving, maar aan de vrijheid die mensen zichzelf toeëigenen omdat ze programmeren zo leuk vinden. Dit komen we in de automatisering nog heel veel tegen. Vergelijk dit met een huis, waarvan elke muur, erger nog, elke steen anders gemetseld is. Gewoon absurd!"

"Het jaar 2000 komt naderbij. De consequenties daarvan heb ik al vroegtijdig ervaren. In 1986 liep een datumroutine niet meer. Er was met zo’n ver weg gelegen jaar geen rekening gehouden. Toentertijd was de levensduur van software 5 jaar. Die software heeft toen al een eeuwaanduiding erbij gekregen. Het is bekend dat iedereen die met MS Office werkt problemen krijgt, omdat die geen eeuwaanduiding heeft. Voor een tekstverwerker is dat niet zo’n probleem, maar voor Excel wel. Als je in 1999 een hypotheek wilt afsluiten zul je even goed moeten kijken welke laptop en welk programma gebruikt worden voor de berekening ervan. 1 Januari 1998 heeft elke DOS 3 PC een probleem. Want die datum kan hij niet aan. Dat zit in de ROM, dan slaat hij terug naar 1 januari 1980. Denk ook maar eens aan satellieten die niet meer werken.

Je zult als bedrijf maar je communicatie daarover hebben lopen!
De invoering van de Euro wordt echt chaotisch, want daarvoor moet je bestanden converteren. Alle valuta moeten herberekend worden en de vraag is of de consument de kans en de tijd krijgt om het hiermee oneens te zijn. Met het jaar 2000 word je verrast, met de Euro niet. Daarvan weet je van tevoren of je het aankunt of niet".

Heden

"Als je op het internet werkt wordt dat bij iedereen bekend. Daar moet je rekening mee houden. Ik geloof overigens niet zo in de huidige regels om privacy af te dwingen en het registreren van persoonsgegevens in centrale bestanden vind ik onzin. Je moet ze opslaan, bewaren, je moet er back ups van maken. Dat kost geld. Als het goedkoop wordt om de gegevens op een bronadres op te halen, bijvoorbeeld via communicatietechnologie, dan kun je die centrale databases bij het vuilnis zetten. Je kunt de telefoon van een chip voorzien waarin een aantal gegevens zijn vastgelegd. Je hoeft dan van een persoon alleen het telefoonnummer te kennen. Iets dergelijks wordt op dit moment geïntroduceerd door Netscape. Dat is iets nieuws. Dat is een revolutie. Stel je eens voor het geld ligt bij de bank, maar de rekeninggegevens zitten in jouw telefoon. Let wel de infrastructuur is wereldwijd al aanwezig, we hebben het alleen nog niet in de gaten.

Elke RI zou een homepage bij de VRI moet hebben en een email- alias. Als je bepaalde eisen stelt aan de RI dan moet je de RI’s die daaraan voldoen bekend maken. Leg maar vast welke kennis de leden hebben en wat hun specialiteit is. Als een collega RI een vraag heeft dan moet via het internet bekeken kunnen worden welke RI eventueel van dienst kan zijn. Anderen vinden dat niet, maar ik vind dat een discussie waard. Wellicht bevordert het de maatschappelijke betrokkenheid bij de VRI. Wat ik ook gemerkt heb is dat Nederlanders erg introvert zijn op het internet. De reacties die ik op mijn site krijg komen niet uit Nederland, maar wel uit de USA, België, Duitsland, Nieuw Zeeland en zelfs uit Japan".

Epiloog